احادیث و سخنان

حدیث امام هادی در مورد حدود

از جمله احکامی که حضرت به بیان آنها پرداخت مسائل مربوط به (حدود) است که در زیر، بخشی از آنها را نقل می کنیم :
۱ – حسن بن علی بن شعبه به سند خود از امام علی هادی – علیه السلام – نقل می کند که ایشان فرمود : (مردی که به لواط اعتراف می کند و بر او بیّنه ای اقامه نشده است بلکه به اختیار خود اقرار کرده است امام منصوب از طرف خداوند همانطور که حق دارد او را مجازات کند می تواند او را ببخشد و ایمنی دهد، آیا نشنیده اید سخن خدای را که می فرماید :
( (هذا عطاو نا فامنن اءو امسک بغیر حساب ؛) (۱۴۴) این عطای ماست هر آنچه می خواهی ببخش یا نگهدار . . .) .
این روایت ، آشکارا دلالت می کند بر اینکه امام منصوب از طرف خداوند در مورد کسی که به لواط اعتراف کرده است می تواند حکم خدا را جاری کند یا آنکه او را ببخشد . البته این حالت اختصاص به آنجا دارد که شخصی ، خود اعتراف کند و اگر عمل شنیع او به وسیله بیّنه به ثبوت برسد امام تنها می تواند حکم خدا را جاری کند و دیگر نمی تواند او را عفو کند .
۳ – جعفر بن رزق اللّه نقل می کند که : مردی مسیحی را که با زنی مسلمان زنا کرده بود نزد متوکل آوردند همینکه خواستند او را حد بزنند مسلمان گشت و یحیی بن اکثم گفت : ایمان او اثر شرک و گناه قبلی را پاک کرد و نباید او را حد زد . دیگری گفت : او را باید سه حد زد . و هر یک فتوایی داد . متوکل دستور داد از امام هادی – علیه السلام – استفتاء کنند .
حضرت در جواب استفتاء فرمود : ( (یضرب حتّی یموت ؛) او را باید آنقدر بزنند تا بمیرد) .
یحیی و دیگر فقها با این فتوا مخالفت کردند ! و از متوکل خواستند نامه ای به امام نوشته و از او بخواهد مدرک این فتوا را بیان کند . متوکل طی نامه ای خواستار مدرک فتوای حضرت شد . امام در پاسخ پس از ( بسم اللّه الرحمن الرحیم ،) تنها این آیه را نوشت :
( (فلما راءوا باءسنا قالوا آمنا باللّه وحده ، و کفرنا بما کنا به مشرکین ، فلم یک ینفعهم ایمانهم لما راءوا باءسنا سنه اللّه التی قد خلت فی عباده و خسر هنالک الکافرون .) (۱۴۵)
(هنگامی که عذاب ما را دیدند گفتند به خدای یکتا ایمان آوردیم و به معتقدات مشرکانه قبلی کافر شدیم لیکن ایمان پس از مشاهده عذاب ، به حالشان سودی نداشت این سنت پایدار الهی در میان بندگانش است و حق ناگرایان و مبطلان در چنین مواقعی دچار زیان ابدی می شوند) .
متوکل نیز دستور داد آن مرد را آنقدر بزنند تا بمیرد . (۱۴۶)
امام در فتوای خود به کتاب خدا که باطل را هرگز بدان راهی نیست استناد کرد و متوکل و سایر فقها را از دامنه علم و فضیلت خود دچار حیرت ساخت .
برگرفته از کتاب زندگانی امام علی الهادی علیه السلام نوشته آقای باقر شریف قرشی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *