احادیث و سخنان

حدیث امام هادی مقام امام حسین

بی هدف در کوچه قدم می زدم. چند روزی می شد که «یار خرد پیشه ی نورانی» ام را ندیده بودم و از حال و روزش خبر نداشتم. طوری به او عادت کرده بودم که اگر یک روز نمی دیدمش، تمام روز بی قرار بودم. او را مثل برادر، حتی بیش تر دوست داشتم. هر چه داشتم از او بود. چیزهای زیادی از او آموخته بودم. سر کوچه به «محمد بن حمزه» بر خوردم. بعد از سلام و علیک پرسید:
– ابوهاشم! بی حالی! نکند خدای نکرده مریض باشی!
– نه! حالم خوب است؛ فقط…
– فقط چه؟ بی پولی؟
– نه بابا! تو هم حرف ها می زنی! راستش چند روز است امام هادی علیه السلام را ندیده ام. دلم برایش تنگ شده. فکر می کنم به مسافرت رفته است.
– مگر خبر نداری؟
– چه شده؟
– به به! عجب مریدی هستی که از حال مرادت خبر نداری!
– چه شده؟ اتفاقی افتاده؟
– حضرت بیمار است. دو روز است که در بستر افتاده و تب شدیدی دارد.
همین الآن از عیادت او می آیم.
– پس من رفتم. خداحافظ…
با شتاب خود را به خانه ی امام رساندم. هنوز چند دقیقه از نشستنم نمی گذشت که امام فرمود:
– ابوهاشم!
– بله آقا!
– اگر کاری به تو محول کنم، انجام می دهی؟
– حتما، با کمال میل!
– می خواهم یکی از دوستان را به حرم امام حسین علیه السلام بفرستی تا برای شفای من دعا کند. هزینه ی سفرش را هم می دهم! کیسه ی کوچک پول را از زیر متکایش بیرون آورد و به من داد:
– این هم خرج سفر.
هاج و واج مانده بودم که چه بگویم. کیسه را گرفته، بیرون رفتم. در راه به «علی بن بلال» برخوردم. تمام آنچه را که اتفاق افتاده بود گفتم و از او خواستم به کربلا برود و برای بهبودی امام دعا کند.
علی بن بلال گفت:
– با جان و دل حاضرم، ولی حضرت، خودش از حرم امام حسین علیه السلام
برتر و بالاتر است. او از آل پیغمبر صلی الله علیه و آله است و مسلما دعایش از دعای من روسیاه زودتر مستجاب می شود. چرا چنین گفته؟
– نمی دانم! حال حاضری بروی یا نه؟
– گفتم که حاضرم، اما ابتدا باید به منزل بروم و به همسر و فرزندانم خبر بدهم، سپس عازم می شوم. پول ها را به او دادم و خواستم مرا نیز از دعای خیر فراموش نکند. به منزل حضرت برگشتم تا هم بیش تر ببینمش و هم از قرارم با علی بن بلال آگاهش کنم.
جریان را برای امام تعریف کردم و من نیز مثل علی بن بلال تعجبم را از درخواست ایشان ابراز کردم، فرمود:
– ابوهاشم! مگر جدم، رسول خدا صلی الله علیه و آله از خانه ی کعبه و حجرالاسود برتر نبود؟
– چرا؟
– با این حال به گرد خانه ی خدا طواف می کرد و حجرالاسود را می بوسید. خدا روی زمین مکان های مقدسی دارد که دعا در آن جا مستجاب است. اطراف قبر امام حسین علیه السلام نیز از همان مکان ها است. [۱] .
————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] کامل الزیارات، باب ۹۰، ص ۴۵۸٫
منبع: حیات پاکان: داستانهایی از زندگی امام هادی؛ مهدی محدثی؛ بوستان کتاب چاپ دوم ۱۳۸۵٫
برگرفته از کتاب دانشنامه امام هادی علیه السلام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *