اخلاق و فضائل

علم امامان معصوم

سرچشمه سخن و کلام هر کس، از علم و حکمت او است و وقتی کسی عالم باشد و از تمامی خطاها چه در گفتار و چه در کردار به دور باشد و در امورات و سخنان خود دچار هیچ گونه فراموشی نشود، تمامی سخنانش حکیمانه و از روی تدبیر و تدبّر است. حال اگر علم کسی به علم خداوند پیوند خورد، علم او به نور پیوسته. چرا که خداوند نورِ آسمان و زمین است.[۱] پس علم او نیز نور گشته و سخنان او که برخاسته از علم اوست، نورانیت می یابد. ائمّه اطهار علیهم السلام معادن، گنجواره ها و ظرف های گرانمایه علم الهی هستند. آنها آنچنان در علوم سیر نموده اند که راسخان علم و زنده دارندگان علم و دانش گردیده اند.[۲] .
پس امامی با این ویژگی ها، سخن و کلامش که برخاسته از علومش است، نور و فوق نور است، ولی مردم تحمّل نورانیت کلام آنان را نداشتند. لذا امام با مردم در خورِ عقل های آنان سخن می گفت.
————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] اشاره به سوره مبارکه نور، آیه ۳۵٫
[۲] در احادیث فراوانی ائمّه اطهار علیهم السلام به «مَعادن علم اللّه»، «خَزنه علم اللّه» (گنجواره های علم خداوند)، «عیبه عِلم اللّه» (ظرف های دانش خداوند)، «راسخون فی العلم» (استواران در علم) و «عیش العلم» (زنده نگهدارنده علم) توصیف شده اند.
منبع: پرچم داران هدایت، تدبری در زیارت جامعه کبیره؛ سید احمد سجادی؛ انتشارات اسوه؛ چاپ اول خرداد ۱۳۸۸٫
برگرفته از کتاب دانشنامه امام هادی علیه السلام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *