امامت و رهبری، حاکمان زمان

سوال متوکل در مورد شاعرترین مردم زمان امام جواد

روزی متوکل از علی بن الجهم درباره شاعرترین شاعران و بهترین آنان پرسش کرد، او نیز در پاسخ چند تن از شعرای دوره جاهلیت و اسلام را نام برد لیکن متوکل هیچیک را نپذیرفت و امام هادی – علیه السلام – را مخاطب ساخته مجددا سو ال خود را تکرار کرد .
حضرت فرمود : حمانی (۵۸۷) از همه شاعرتر است آنجا که می گوید :
( لقد فاخرتنا فی قریش عصابه
بخط خدود و امتداد اصابع . . .)
(گروهی از قریش به داشتن نسب شریف و ریشه داری خود بر ما به تفاخر برخاستند و خویش را برتر شمردند) .
(در همین کشاکش بودیم که (نداء صوامع) علیه آنان و به نفع ما داوری کرد) .
(ما را ساکت و خاموش می بینی با وصف حال بانگ شاهد فضل و برتری ما در همه مساجد به گوش می رسد و آنان را خبر می کند) .
(احمد رسول خدا، جدّ ماست و ما همچون ستارگان درخشان فرزندان او هستیم) .
متوکل متوجه امام گشته پرسید : ای ابا الحسن ! (نداء صوامع) چیست ؟
حضرت پاسخ داد : ( (اشهد ان لا اله الا اللّه و اشهد ان محمدا رسول اللّه – صلی اللّه علیه و آله – .) (ای متوکل !) محمّد جد من است یا جد تو ؟) .
متوکل که از خشم بر افروخته شده و رگ های گردنش متورم شده بود با لحنی خشمگین و فریاد مانند گفت : او جد توست او را از تو نمی گیریم ! (۵۸۸)
امام نیز با آرامش از نزد او خارج شد و او را در حالی رها کرد که آتش خشم ، درونش را می سوزاند زیرا متوکل نتوانسته بود راهی برای پاسخ گفتند به امام بیابد و اندوه در دلش همچنان سایه افکنده بود .
برگرفته از کتاب زندگانی امام علی الهادی علیه السلام نوشته آقای باقر شریف قرشی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *