فرزندان و نوادگان

فرزندان امام هادی – امام حسن عسکری

امام حسن عسکری
امام حسن عسکری در روز جمعه هشتم
/پاورقی ۱۰- بعضی از مورخین روز ولادت آن حضرت را دهم ربیع الثانی، بعضی روز چهاردهم همان ماه و بعضی روزهای دیگر گفته اند؛ ولی مشهور همان روز هشتم ربیع الثانی است. (بحارالانوار، ج ۵۰، ص ۲۳۵٫/
ماه ربیع الثانی سال ۲۳۲ق. در مدینه منوره، دیده به جهان گشود.
/پاورقی ۱۱- الارشاد، ج ۲، ص ۳۱۳؛ بحارالانوار، ج ۵، ص ۲۳۵؛ منتهی الآمال، ج ۲، ص ۷۰۱ و… ./
مادر گرامی ا ش، (حُدَیث) بانویی بزرگوار، باتقوا و نیکوکار بود. از دیگر نام های او (سوسن)، (سلیل) و (جدّه) است.
دوران کودکی آن حضرت، تحت سرپرستی پدر بزرگوارش امام هادی علیه السلام سپری شد. امام هادی علیه السلام در حق فرزندش می فرماید:
(فرزندم ابومحمد، اصیل ترین چهره خاندان نبّوت و استوارترین حجت (خدا) است. او بزرگِ فرزندانم و جانشین من است و امامت و احکام به سوی او باز می گردد).
/پاورقی ۱۲- اعیان الشیعه، ج ۲، ص ۴۱٫/
روایات بسیاری از امام هادی علیه السلام نقل شده است که در آنها بر امامت و رهبری امام حسن عسکری علیه السلام تأکید شده است. صقر بن ابی دلف می گوید: از امام هادی شنیدم که فرمود:
امام بعد از من، حسن و بعد از حسن، پسرش (قائم) است؛ کسی که زمین را پر از قسط و عدل می کند؛ همانطور که از جور و ظلم پر شده باشد.
/پاورقی ۱۳- همان، ج ۵۰، ص ۲۳۹٫/
امام حسن عسکری علیه السلام ، عابدترین فرد زمان خود بود و بیش از همه به عبادت خداوند و انجام دستورهای الهی می پرداخت. شب ها را تا بامداد به تلاوت قرآن، نماز و سجده برای خدا می پرداخت. نماز اول وقت را بر هر کاری مقدم می داشت و هر گاه به نماز می ایستاد، با تمام وجود نیایش می کرد و تا وقتی که از نماز فارغ نشده بود، هیچ چیزی توجه او را به خود معطوف نمی کرد. ابوهاشم جعفری می گوید:
خدمت امام حسن عسکری علیه السلام شرفیاب شدم. امام مشغول نوشتن چیزی بود. وقت نماز فرا رسید، امام از نوشتن دست کشید و به نماز ایستاد.
/پاورقی ۱۴- بحارالانوار، ج ۵۰، ص ۳۰۴؛ اثبات الهداه، محمد بن حسن حر عاملی، ج ۳، ص ۴۳۰،./
سخاوت از اخلاق کریمه امام حسن عسکری علیه السلام است. او بخشنده ترین مردم زمان خویش بود. هیچ فقیر و تهی دستی از منزل آن حضرت، دست خالی بر نمی گشت. سعی داشت، قبل از آن که ابراز فقر شود به آنان کمک کند. آن حضرت در بیشتر مناطق اسلامی، وکیلانی تعیین فرمود تا حقوق شرعی را از مردم وصول و به فقیران و درماندگان برسانند و به آنان اجازه داده بود که از آن اموال در راه حل اختلاف میان مسلمانان و دیگر موارد خیر مصرف کنند.
/پاورقی ۱۵- الامام الحسن العسکری، ص ۴۰؛ مناقب آل ابی طالب، ج ۴، ص ۴۲۳٫/

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *