سیره عملی و رفتاری

ائمه معصومین سر تسلیم فرود آوردن به مقدرات الهی

«القضاء» یعنی فرمان و عمل قاطعانه. چه اینکه آن فرمان و عمل از خداوند صادر شده باشد و چه از بشر. فرمان قاطعانه خداوند مانند: «وَ قَضَی رَبُّکَ…». [۴۰۳] . و پروردگارت مقرر کرد…. عمل قاطعانه خداوند مانند: «وَ اللَّهُ یَقْضِی بِالْحَقِّ…». [۴۰۴] . و خداوند است که به حق حکومت میکند…. فرمان قاطعانه بشری مثل: حکمهای حاکم که فرمان میدهد و بر همه لازم الاجرا است. عمل قاطعانه بشری مثل: «فَإِذَا قَضَیْتُم مَّنَاسِکَکُمْ…». [۴۰۵] . و هنگامی که مناسک (حجّ) خود را انجام دادید…. دومین هدف امامان هدایت علیهم السلام از تلاش و جهاد در راه خداوند، «سر تسلیم فرود آوردن به قضا و مقدّرات الهی» است. در این فراز میگوییم شما برای خداوند تسلیم شدید و محض خاطر معبود، به تمامی فرمانها و عملهای قاطعانه خداوند که درباره شما انجام داد و به مقدّرات قضای او تسلیم هستید و حال آنکه تمامی آن مقدّرات را [ صفحه ۱۹۸] امامان معصوم علیهم السلام میدانند و یا میتوانند بر آن اطّلاع یابند. قال الباقر علیه السلام: «وَ عندَنا عِلمُ المَنایا و البَلایا و القَضایا و الوَصایا و فَصْلُ الخَطابِ و مولِدُ الاسلامِ و اَنْسابُ العَرب». [۴۰۶] . امام باقر علیه السلام فرمودند: نزد ما علم مرگ و میرها و بلاها و قضایا (و یا قضا و قدرها) و وصیتها و فصل خطاب و فرزندان اسلام و انساب عرب وجود دارد. تمامی بلاهایی که بر ائمّه علیهم السلام وارد شد، آزمایش الهی از آنان بوده، تا میزان فرمانبرداری آنها بر همگان معلوم گردد و باعث ترفیع درجات آنان گردد. قال حمرانُ لابی جعفر: «جعلت فداک ارایتَ ما کان مِن امرِ قیامِ علی بن ابیطالب و الحسنِ و الحسینِ علیهما السلام و خروجِهم و قیامِهم بدِین اللّه عَزّ ذِکرُه و ما اُصیبوا من قتل الطواغیت اِیَّاهم والظَّفَر بِهم حتی قُتِلُوا وغُلِبُوا؟ فقال ابوجعفر علیه السلام: یا حُمران! إن اللّه تبارک و تعالی قد کان قدَّرَ ذلک علیهم و قضاهُ و اَمْضاهُ و حَتَمَهُ علی سبیل الإِخْتیارِ ثُمَّ اَجْراهُ. فَبِتَقَدُّمِ علمِ إلیهم من رسول اللّه صلی الله علیه وآله قام علیُ والحسن والحسین علیهم السلام و بعلمِ صمت مَن صمت منّا و لو انّهم یا حُمران! حیثُ نزلَ بهم ما نزل من امر اللّه عزّ و جلّ و إظهارِ الطواغیتِ علیهم سَاَلُوا اللّه عزّ و جلّ ان یدفع عنهم ذلک و اَلَحُّوا علیه فی طلب إِزالَهِ مُلْکِ الطواغیتِ و ذهاب ملکهم إِذا لاَجابَهُم و دَفَعَ ذلک عنهم، ثمّ کان انقضاءُ مُدَّهِ الطواغیتِ و ذهاب ملکهم اسرع من سِلکٍ منظومٍ اِنْقَطَع فَتَبَدَّدَ، و ما کان ذلک الذی اصابهم یا حمرانُ لذنبٍ اقترفوهُ، و لا لِعُقُوبَهِ معصیَهٍ خالَفُوا اللّه فیها و لکن لمنازِلَ و کرامهٍ من اللّه، اراد ان یَبْلُغُوها، فَلا تَذْهَبَنَّ بک المذاهبُ فیهِم». [۴۰۷] . حمران به امام باقر علیه السلام عرضه داشت: فدایت شوم، آیا به نظر شما قیام و خروج حضرت علی علیه السلام و امام حسن و امام حسین علیهما السلام بر ضد طاغوتهای زمان و کشته شدن ایشان و مغلوب واقع شدنشان در مقابل طاغوتها از جانب خداوند [ صفحه ۱۹۹] و مطابق با قضای الهی بوده است. حضرت فرمود: ای حمران! خداوند کشته شدن را برای ایشان مقدّر کرده بود و از آن جهت ائمّه علیهم السلام را به این ناگواریها مبتلا کرد تا آنها را آزمایش کند. لذا با این که حضرت علی و امام حسن و امام حسین توسط حضرت پیامبر صلی الله علیه وآله به پیامدهای این امور آگاه شده بودند، قیام کردند و هر یک از ما ائمّه که سکوت کرد، با آگاهی قبلی سکوت کرد، ای حمران! اگر ائمّه در زمانی که قضای الهی یعنی غلبه طاغوتها و شکنجهها و کشتارهای آنها بر ایشان وارد میشد، از خداوند میخواستند که طاغوتها را از بین ببرد و دستشان را از این دنیا کوتاه گرداند، و در این خواستهها اصرار میکردند، خداوند زودتر از رشتهای که از هم گسسته میشود و پراکنده میگردد، رشته حیات طاغوتها را از هم میگسست. ای حمران! این بلاها و ناگواریها که ائمّه بدانها گرفتار میشوند نه برای گناهی است که مرتکب شدهاند و نه برای مجازاتِ نافرمانی خداوند است. بلکه، برای این است که ائمّه میخواهند با تسلیم به قضای الهی به درجات بلند و کرامت خداوندی، نایل شوند. لذا نباید گوناگونی روشهای ائمّه برای تو ایجاد اشکال کند.
برگرفته از کتاب پرچم داران هدایت نوشته آقای احمد سجادی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *